gedichten

ALS JE VAN IEMAND HOUDT

Als je van iemand houdt
en je wordt van hem of haar gescheiden,
kan niets de leegte van zijn afwezigheid opvullen.
Je moet dat niet proberen,
je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
Dat klinkt hard, maar het is een grote troost,
want zolang de leegte blijft,
blijf je aldoor met elkaar verbonden.
Het is fout te zeggen; God vult die leegte.
Hij vult helemaal niet, integendeel.
Hij houdt die leegte leeg en helpt ons zo
de vroegere gemeenschap met elkaar bewaren,
zij het dan ook met pijn.
Hoe mooier en rijker de herinneringen,
des te moeilijker de scheiding.
Maar dankbaarheid verandert de pijn
der herinnering in stille vreugde.
De mooie dingen van vroeger
zijn geen doorn in het vlees,
maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
Je moet zorgen
dat je niet in je herinneringen blijft graven
en je erin verliest,
een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
maar alleen op bijzondere ogenblikken.
Buiten die ogenblikken is het
een verborgen schat, een veilig bezit.
Dan wordt het verleden
een blijvende bron van vreugde en kracht.

(Dietrich Bonhoeffer)

 

AFSCHEID NEMEN

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en verpakken
in goede gedachten
der herinnering…..

is verwijlen
bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde.

Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten…

is moeizaam
de draden losmaken
en uit het spinrag
der belevenissen loskomen
en achterlaten
en niet kunnen vergeten.

(Dietrich Bonhoeffer)



AFSCHEID

Afscheid nemen is
loslaten met tranen in de ogen:
niet vergeten
want je bent er vol van.
Er zijn zoveel herinneringen
momenten
kleine dingen die spreken.

Je kunt iemand
niet vasthouden
en het leven gaat verder;
natuurlijk
ze zeggen het
maar jij weet niet hoe.

Bij jou knaagt het verdriet
en de dag van morgen
is nooit meer als toen.
Jij was
samen, toekomst, vreugde.
Jij bent
alleen, niemand
overgeleverd aan naamloze goede wil.

Afscheid nemen is:
‘dag’ zeggen
en verder gaan
omdat iemand je lief was
ook nu.
Onbegrijpelijk
dat dit leven is.

Of is er toch een hand
op jouw schouder?

Afscheid nemen is
opnieuw geboren worden
pijnlijk
omdat leven
sterven is.

 

 

BLIJF GELOVEN

Blijf geloven in de toekomst ook al doet het nu zo’n pijn.

Blijf geloven in de mensen die jouw helpers kunnen zijn.

Blijf geloven in het leven, in je denken en je doen.

Blijf geloven in de lente, na de winter wordt het groen.

Blijf geloven in jezelf, in je zwakheid, in je kracht.

Blijf geloven in de ander, die jou steunt uit alle macht.

Blijf geloven in het wonder dat je meer kunt dan je denkt.

Blijf geloven in de liefde die jou stille krachten schenkt.

Blijf geloven in de waarde en het doel van je bestaan.

Blijf geloven in de mensen die samen met jou verder gaan.

Als je eens verdrietig bent,
kijk dan eens omhoog naar die stralende sterrenhemel.
Het geeft je troost en kracht.
Dit gedichtje sluit prima op ons thema aan.

’s Avonds in het donker,
Dan kijk ik naar de maan.
En zie ik tussen alle sterren,
jouw sterretje staan.

Het is de allermooiste,
hij geeft het meeste licht.
En als ik heel goed kijk,
zie ik jouw gezicht.

Ik mis je hier beneden,
en denk heel veel aan jou,
Zachtjes fluister ik naar boven,
dat ik zielsveel van je hou….!

 

 

 

VERGEET DE MOOIE DAGEN NIET

Als de horizon zover je kunt kijken donker blijft,
zonder een teken van licht,
als je hart vol verdriet is en misschien vol bitterheid,
als schijnbaar alle hoop op nieuwe vreugde
en geluk verdwenen is,
eenzaam de toekomst lijkt,
zoek dan zorgvuldig in je herinnering,
ik vraag het je, naar de mooie dagen.

De dagen dat alles goed was, geen wolkje aan de hemel,
de fijne gebeurtenissen
die je samen hebt kunnen delen.
Laten die herinneringen de bron zijn
die nu veel te vroeg van je werd weggenomen.
Vergeet die mooie dagen niet!

Want als je die vergeet, komen ze niet meer terug!
Neem jezelf opnieuw in handen.
Vul je hoofd met blijde gedachten,
je hart met liefde en moed.
Dan komt alles weer goed.
Daarom: vergeet de mooie dagen niet!

 

OVER ENGELEN

Uw witte gewaden zijn u afgenomen
en uw vleugels en zelfs uw bestaan.
Ik echter geloof in u,
boodschappers.

Daar waar de wereld binnenstebuiten is gekeerd,
een zwaar weefsel, geborduurd met sterren en dieren,
wandelt u en inspecteert de steken die de waarheid zeggen

U verblijft hier kort, denk ik
in de vroege ochtendstond, als de hemel schoon is,
in een melodie die door een vogel wordt herhaald,
of in de geur van appels tegen de avond,
wanneer het licht de boomgaarden betovert.

Men zegt dat iemand u verzonnen heeft,
maar mij overtuigt dat niet.
Want de mensen hebben ook zichzelf verzonnen.

Uw stem – dat is wel een bewijs,
want het is ontwijfelbaar de stem van stralende wezens,
licht, gevleugeld (waarom ook niet?),
met bliksem omgord.

Ik heb menigmaal die stem gehoord terwijl ik sliep
en, wat meer verwonderlijk is, ik begreep min of meer
zijn bevel of roep in een bovenaardse taal:

het is dadelijk dag
weer dag
doe wat je kunt.

Czeslaw Milosz
(Nobelprijs voor literatuur 1980)

 

AFSCHEID

Elk afscheid nemen doet een beetje pijn:
’t Is of een draad wordt doorgesneden
waarmee je vast zat aan het heden,
waardoor je deel van een geheel mocht zijn.

Je bleef jezelf en werkte met elkaar;
ik vond hier zoveel goede dingen –
dat worden nu herinneringen
die ‘k zuinig in mijn hart bewaar.

Het woordje ,, Dank” – het zijn vier letters maar
en toch kun je er veel mee zeggen;
ik wil er heel mijn hart in leggen…
God zeeg’ne jullie met elkaar,

Hij zij met elk persoonlijk. Ik ben blij
dat ‘k werken mocht in jullie midden;
en, ben je niet verleerd te bidden,
bid alsjeblieft dan ook nog eens voor mij.

De laatste dagen van het einde
Dan wordt de grote wereld klein
Is plotseling alles onbeduidend
Tot het laatste beetje pijn
Wat wij zo belangrijk vinden
Verliest zijn glans, verliest zijn zin.
Maar achter die gesloten ogen
Glanst een heel groot begin.
Dood is niets speciaal
Het is gewoon het einde van het eerste levensverhaal.
 

JE ZOU KUNNEN HUILEN

Je zou kunnen huilen omdat zij er niet meer is,
of je zou blij kunnen zijn omdat zij geleefd heeft.
Je zou je ogen kunnen sluiten en bidden dat zij terug mag komen,
of je kunt je ogen openen en zien, alles en ieder die zij achterliet.
Je hart kan leeg zijn, omdat je haar niet meer kan zien,
of je hart kan vol zijn van die liefde die je met haar deelde.
Je kunt morgen de rug toe keren en voor gisteren gaan leven,
of je kunt blij zijn voor morgen omdat zij gisteren was.
Je kunt haar herinneren en alleen dat zij er was,
of je kunt haar herinnering bewaren en het voort laten leven.
Je kunt huilen en je afsluiten, leeg zijn en ingekeerd gaan,
of ….. je zou kunnen doen wat zij zou willen:
open je ogen, veeg je tranen af,
geniet van het leven, heb lief en ga door.
 

 

Stil verdriet, zo goed verborgen.
Soms toch tastbaar, dan weer niet.
Stil verdriet lijkt soms verdwenen,
maar echt verdwijnen doet het niet.