ROUWVERWERKING

30 september 2018

ROUWVERWERKING

Eind Juli 2011 werd bij mijn man, na diversen onderzoeken, kanker geconstateerd. Na een heftige periode van 4 maanden is hij in November overleden.Het leven van mezelf stond op zijn kop, het verdriet, alles regelen, dagen dat je het Verder lezen...

Continue reading...

7 september 2018

MET LOTGENOTEN PRATEN

Als een geliefde sterft, lijkt de wereld voor je stil te staan. De wereld draait door, maar voor jou is er een volledige breuk met het verleden. In de eerste dagen na een overlijden is er zoveel Verder lezen...

Continue reading...

gedicht voorpagina

24 april 2018

OVER ENGELEN


Uw witte gewaden zijn u afgenomen

en uw vleugels en zelfs uw bestaan.
Ik echter geloof in u,
boodschappers.

Daar waar de wereld binnenstebuiten is gekeerd,
een zwaar weefsel, geborduurd met sterren en dieren,
wandelt u en inspecteert de steken die de waarheid zeggen

U verblijft hier kort, denk ik
in de vroege ochtendstond, als de hemel schoon is,
in een melodie die door een vogel wordt herhaald,
of in de geur van appels tegen de avond,
wanneer het licht de boomgaarden betovert.

Men zegt dat iemand u verzonnen heeft,
maar mij overtuigt dat niet.
Want de mensen hebben ook zichzelf verzonnen.Uw stem – dat is wel een bewijs,
want het is ontwijfelbaar de stem van stralende wezens,
licht, gevleugeld (waarom ook niet?),
met bliksem omgord.Ik heb menigmaal die stem gehoord terwijl ik sliep
en, wat meer verwonderlijk is, ik begreep min of meer
zijn bevel of roep in een bovenaardse taal:het is dadelijk dag
weer dag
doe wat je kunt.

Czeslaw Milosz
(Nobelprijs voor literatuur 1980)

HIER kunt u meer gedichten vinden!

Verder lezen...
Continue reading...

7 februari 2017
Continue reading...

GEDICHT: ROUWCURSUS

12 februari 2016
IMG_0475

   

De Rouwcursus
We zitten allemaal om de tafel
En allemaal met het zelfde verdriet.
Onze grote liefde verloren,
en af en toe beseffen we het niet.
We begrijpen elkaar zonder woorden
en voelen elkaar aan.
We zitten in hetzelfde schuitje
en moeten alleen verder gaan.
We proberen elkaar te helpen.
Een schouderklopje, een lach of een traan;
door deze zware hel te gaan,
begrijpt alleen degene,
die het zelf heeft moeten doorstaan.
Maar wij moeten allemaal verder
met dit hele grote verdriet.
Zonder onze man.
De tijd zal het leren.
Maar of ik het kan?
Dat weet ik nu nog niet.

Dit gedicht werd gemaakt door Ineke Habets-Hellebrand. Zij deed mee aan de rouwgroep in Kerkrade dit jaar. Haar gedicht werd gekozen ook  door de rouwgroep. omdat het zo treffend onder woorden brengt hoe het voelt als je  probeert over je grote verdriet te praten. Jacques Vestjens, pastor.

Verder lezen...
Continue reading...